Ik sta bij het waterorgel en besef onmiddellijk, dit is niet de juiste plek. Het moet haast wel een fata morgana zijn, dat ik niet zie. Snel loop ik door mijn zelf gecreëerde sprookjesbos en ga op zoek naar een vliegend tapijt. Dat moet antwoord geven. En anders wel de tulpen. De tulpen die uit de Turkse aarde schieten. Zouden ze verliezen? Te mooi om waar te zijn. Wij zullen dan toch eerst moeten winnen. Bob en ik. We sjouwen verder in onze droom. Op zoek, ja op zoek naar wat? Naar antwoorden. Antwoorden op wat? Levensvragen in een pretpark. Een pretpark dat maar geen circus wordt. Het antwoord zal altijd ergens in de lucht rond blijven vliegen. Mooi toch?

Vraagje: tegen wie spelen de tulpen? Tegen wie of wat kunnen ze verliezen?
‘Bob en ik’, ze vinden het antwoord er wel een keer. Misschien wel in het zesde stukje op zaterdag, hoop ik.
IJsland. ?
Mien, dit las ik als een droom. Lekker wazig verhaal.
Ook al lijkt het misschien een droomvlucht, het berust volledig op werkelijkheid. Dank voor je reactie.
Beste Mien,
Bob Dylan, met where are all the flowers gone, heeft het antwoord al gegeven. Het was zijn eerste hit en hij is er dik mee binnengelopen.
Dit is een mooi en grappig stukje vol associaties, die alle kanten op lijken te gaan.
Zeker ee hartje waard,
Met vriendelijke groet,
Chris
Ik zie Marlene Dietrich en Bob Dylan voorbijkomen, met de hallucinerende sfeer van strawberry fields forever. Jaren zestig, weet je wel! Hartje
Goed gezien José!