Als ik ontwaak, beroert een zonnestraal mijn gezicht. Ik schrik overeind en zoek snel de veilige schaduw op. Waar ben ik? Om mij heen zijn enkel bomen. Dan weet ik het weer. Ik was verdwaald …
Als in een droom loop ik verder. Doorntakken scheuren mijn jurk aan flarden en striemen mijn benen.
Als de duisternis valt, bereik ik een bospad. Daar zie ik een silhouet. Een late wandelaar? Verlangend lik ik langs mijn gebarsten lippen.
‘Heb je dorst, meisje?’
Ik knik. In zijn blik zie ik medelijden. Hij strekt zijn armen uit en vangt mij op.
Als mijn ergste dorst is gelest, kijk ik hem aan. Hij glimlacht. Zijn ogen glanzen in het maanlicht.
‘Waar gaan we heen?’ vraagt hij.
Mooi hoe je in je tekst de fantasie aan de lezer overlaat. Het kan alle kanten op. De … halverwege en aan het einde van de tekst had je wat mij betreft weg kunnen laten. Ze voegen weinig toe. De zinnen ervoor en erna zijn krachtig genoeg. <3
Dank je, Karin.
Je hebt gelijk met je opmerking. Die … mik ik er gelijk uit. 😉
Correctie. Die middelste dan. Mijn gevoel geeft mij in dat het laatste beletselteken beter kan blijven als een soort signaal dat de clou door de lezer zelf ingevuld kan worden. Maar dat blijft altijd ook een kwestie van smaak.
Intrigerend. Tijdens het lezen word je een aantal keren op het verkeerde been gezet en het dwingt je om het nog eens te lezen. En misschien nog eens… Mooi gedaan <3
Mooi Hay. Het verkeerde been, inderdaad. Eerst dacht ik al even dat jij een jurk had aangetrokken. Maar dan ook nog eens je redding in twijfel brengen en je lezers al niet minder. <3
Mooi hoor Hay maar vind het open einde toch wat jammer. Ik blijf wat op mijn honger toch.
@Werner
Dan nog maar een ‘spoiler’.
Welke wezens mijden de zon als de pest en worden na het vallen van de duisternis steeds dorstiger? 😉
Ik heb de tekst ook een tikkeltje aangepast om de puzzel iets simpeler te maken …
Hay, ik vond het al een knap stuk hoor maar vind het nu eigenlijk nog beter ondanks de spoiler. Goed gedaan !
@HarrySmit @Werner
Dank! 😉
Ik zag na de slotzin een schichtig vampier-meisje voor me.
Even op het verkeerde been, omdat zulke bloeddorstigen het daglicht zouden schuwen. Maar denkend aan de tienerfilms waarbij vampieren zichzelf weldegelijk in het zonnetje zetten, bedacht ik dat m’n eerste indruk juist moest zijn.
Knap gedaan. Hartje.
PS:
Kunnen vampieren zweten? De schrijver bepaald 🙂
Dank je, Ineke!
Waarom zouden vampieren niet zweten? Bloed bestaat voor 99% uit water en dat moet wel ergens blijven. 😉
Ja, bij dat eerste straaltje zonlicht werd ze wakker en vluchtte in de schaduw. Natuurlijk is ze daar verder angstvallig gebleven,maar daar had ik geen woorden meer voor over …
@Hay, bij jouw verhaal zou ik graag met het einde beginnen. Dat einde is een beletselteken. Het zwakt je verhaal af, vind ik. De laatste zin krijgt geen punt, er volgt een witregel en dan nog dat beletselteken. Zo raadselachtig kan het allemaal toch niet zijn?
– Dat had hij beter niet kunnen doen
Die conclusie kan de lezer heel goed zelf trekken. Jammer dat je dat zo invult en dan nog dat beletselteken om ervoor te zorgen dat de lezer het niet zal misverstaan.
Voor die “zij” was het natuurlijk alleen maar goed dat de man haar opving. Je wisselt daar in feite van perspectief. Ik zou denken dat jij wel voor een meer pakkend einde zou kunnen zorgen.
@Hay, ik denk dat vampieren niet transpireren. Ze zijn ondood, maar leven ook niet. Ze hebben geen hartslag, dus waarom zouden ze wel zweten?
Leuk onderwerp, Ineke.
Eerlijk gezegd denk ik dat je vampieren in je fantasie heel veel kunt laten doen wat afwijkt van het gangbare beeld uit de oude volksverhalen of het klassieke Dracula-verhaal van Bram Stoker. Ik heb best wel een hekel aan dat soort clichés en heb zelfs al gedacht aan een vampierenverhaal waarin die streng knoflook heel averechts uitpakt. 😉
Je eerste commentaar ligt op een heel ander vlak en daar ga ik heel wat meer met je kritiek mee. Met beletseltekens strooi ik inderdaad te rijkelijk, denk ik. Over die laatste zin moet ik nog nadenken. Misschien vult die te veel in, maar anderzijds moet het verhaal ook weer geen onoplosbare puzzel voor de lezer worden.
@Hay ik vind het altijd een waar genoegen om bij stukjes als deze de versiegeschiedenis te bekijken 🙂 Mooi om te zien hoe je alle feedback meeneemt en het stukje blijft verbeteren.
En dat was nog niet alles, Frank, want ik had nog een dagje op Inekes (zeer terechte) commentaar zitten broeden.
Hier komt dus de zoveelste versie aan. Ook dat zweten heb ik er uitgelaten, eigenlijk meer om wat woorden te winnen dan omdat ik er nu van overtuigd ben dat vampieren niet kunnen zweten. 😉
Mooi Hay, de laatste zin kan onheil aankondigen, maar ook iets onschuldigs
@Hay, mooi om al die veranderingen te zien in je stuk.
Dank je, Ineke. Maar er komt natuurlijk een moment dat je er een punt achter moet zetten.