Schrijf mee!
« »

Column, Maatschappij, Mensen

Over leven

19 januari 2015 | 120w | geertjepaaij | 9 |

Zijn gevlekte handen lagen roerloos op de sprei met het vertrouwde wafelreliƫfpatroon. De bezuinigingswoede had de ziekenhuisspreien nog niet getroffen. Hij lag aangesloten op de monitor die zijn hartslagen bewaakte. Via een infuus kreeg hij vocht toegediend.
Zijn hersenen werkten nog prima. Telkens draaide hij de film in zijn hoofd af. De gasexplosie, de gesprongen ramen, de ambulance. Hij woonde afgelegen, maar toch waren ze er op tijd bij. Zodra hij van die vervloekte apparatuur af was, zou hij nog een poging doen. Gewoon niet meer drinken. Hij zou wel dorst krijgen, maar hij had gelezen dat na drie dagen het leed was geleden. Dan zou hij eindelijk herenigd worden met zijn vrouw en het spook eenzaamheid hebben verdreven. Voorgoed …

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van geertjepaaij of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

8 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »