Hoewel je bijna negen maand binnenin mij geleefd hebt, schijn je mij vreemd toe, onbekend. Als je naam niet op je bedje had gehangen, had ik nooit geweten dat jij het was.
Ik kriebel over je voetzolen. Je voeten lijken net als de mijne te groot in verhouding met de rest van je lichaam. Ik kijk naar het bloederige overblijfsel van de navelstreng waarmee we zo lang verbonden zijn geweest. Ik leg je handjes in de mijne. Andere maat, dezelfde vorm. Ik kijk naar het neusje dat je van je papa hebt gekregen en de scheve glimlach die helemaal van jou is. Ik breng mijn neus voorzichtig naar je fijne haartjes en ruik aan je kruin. Je bent van mij.

Ben je nou zwanger of bejaard?
Ik vind dat je je gevoel hier mooi onder woorden gebracht hebt. Moeite heb ik met ‘bloederige overblijfsel’, dat komt op mij luguber over en vind ik minder goed in de context van je verhaal passen. In de eerste zin zou ik ‘maanden’ gebruiken ipv ‘maand’. Ik het een waargebeurd verhaal? <3
Karin, het ziet er ook wel wat griezelig uit vind ik, zo’n pas doorgeknipte navelstreng. Maar misschien kan ik het toch milder formuleren.
Het is wel gebaseerd op ware feiten, ja.
Anoniem, in mijn vorig leven was ik een oude man, maar na mijn schielijke overlijden ten gevolge van een hartaanval, ben ik gereïncarneerd als vrouw en moeder geworden. Mijn verhalen zijn uiteraard allemaal waargebeurd, autobiografisch en te lezen als vervolgverhaal 😛
Wat een prachtig, intiem stukje. Zo voelt het idd om moeder te worden. Ben het wel eens met de opmerking van Karin, dat haalt net het fijne weg. Maar mijn hartje heb je iig!
Hekate,
Ik kan me best voorstellen dat je moet wennen aan moederschap en als je de baby na geboorte voor het eerst zo ziet. Ik vind dit een mooi stukje.
@Hekate, mooi authentiek verhaal over de eerste kennismaking met je kind na een bevalling. <3