Je zit vlak naast de kerstboom. Een lichtje accentueert je mooie witte tanden; je lacht. Waarom weet ik niet. Ik had het gesprek niet gevolgd, afgeleid door jou.
Prachtig, die lachrimpel. Er zullen ongetwijfeld een paar bij zijn gekomen die nooit voor mijn ogen zijn bestemd – of huilrimpels.
Slechts mijn eigen rimpels zie ik nu iedere dag in de spiegel. Ik wil die kwijt, maar vooral de tijd terug.
Een kersttakje siert je fotolijstje. Ik dank je voor wat je voor mij gedaan hebt, groot of klein. Dat jij, jij was. Die andere foto heb ik niet opgehangen, ik voel nog de spanning. Je veranderde innerlijk heeft je uiterlijk aangetast.
Je zelfdestructie verhindert je gelukkig te zijn. Je wilde meer.


<3 Ik zie die tweede foto – die niet opgehangen is – zo voor me.
@NeleDeDeyne. Dank voor je reactie. Heel leuk.
Misschien een rare vraag, bij die reactie zie ik een hartje, maar die is niet geregistreerd…
Groet,
Han
@Han: ik heb er eentje gegeven en het systeem zei: ‘dank voor je waardering’, maar de hartenteller zag ik inderdaad niet veranderen.
@NeleDeDeyne. Soms werkt het systeem kennelijk niet goed. Ach, het gaat om je waardering en moeite, maar wel jammer natuurlijk. Wie weet als je nog een keer klikt…
Dank en groet,
Han
ik lees er de vervreemding in van een vroegere geliefde
@José. Dat lees je goed José. Hartelijke dank voor je reactie, ook voor die op mijn andere stukjes.
Groet,
Han Maas
Heel raak, Han, mooi, <3 (dankjewel dat je hier mijn aandacht nog even op vestigde)
@Dana. Nee, ik dank jou Dana. Het is fictie en non-fictie.
@Dana. Heb je deel 2 ook gelezen?
Ja, ook erg indrukwekkend, moet er nog even over nadenken hoe ik daarop reageer
@Dana. Prima. Ik ben benieuwd…