Twee gedichten met het woord ‘baken’; twee verschillende gevoelswaarden
Maritieme elegie
Pal buiten golfbrekers en strekdammen
dobbert de westgrens van het zwemmen
en belicht zon ons aller innerlijke leegte.
Vliegtuigen trekken condensstrepen veel
sneller dan veerboten hun vaarsporen.
’t Gezeul volgt wandelpier tot ver in zee,
wijst naar schepen, geheel havenhoofd
door buitelende golven en meeuwendans,
onwetend waarom zee sterft en land rot.
Strand bepaalt de koers op weg naar rede;
geen oorlogsbodem loopt aan de grond,
eenmaal buiten branding, bakens, kustlijn.
=============================================
Versterven
Er rest weinig glooiing onder haar laken,
het meeste lichaam heeft haar verlaten.
De stem reutelt zachtjes, zonder baken;
ver van haar luidruchtig kletsen, praten.
Ingevallen gezicht, ogen staren onthecht,
weten: nu wordt de laatste fase afgelegd.
@Chris, je gedicht Versterven is van een grote schoonheid. Ik was al weg bij de eerste zin, ‘er rest weinig glooiing’. Hoe subtiel. Uiteraard hartje.
@Chris. Wat een treffend gedicht ‘Versterven’. Ik lees de ‘harde’ waarheid, niets omhullend en toch weet je een teder beeld achter te laten. Een beeld van respect ook. Mooi gedaan!
Beste Mili en Karin,
Bedankt voor jullie mooie reactie,
Chris
Ik vind beide gedichten goed.
Dit is mijn lievelingszin:
” ’t Gezeul volgt wandelpier tot ver in zee, “
Beste VmetdeVorK,
Bedankt voor je mooie reactie,
Chris
Ik vind ze mooi. De eerste past meer bij het weer van vandaag.