Er kraait een haan. Om zeven uur ’s avonds kun je dat te vroeg noemen, maar ook te laat.
Van een afstand dringt het geluid van gierende autobanden door het geruis van hoge bomen langs het spoor. Iemand heeft duidelijk haast of wil imponeren. Ook op zondag. Misschien raast dadelijk een goederentrein voorbij.
Ik schenk nog eens bij. Rode wijn. De stoelen en tafel staan op een terras van waaltjes, voor een eeuwenoude gevel.
‘Toch is het net Frankrijk,’ zegt de mannelijke helft van het bezoek, terwijl zijn blik over de omgeving glijdt.
In de meidoorn tikt een specht. Zacht, zoals alleen de kleine bonte dat kan.
De haan kraait weer. Misschien te vroeg, misschien te laat, maar niet ongepast.

Broeder Kols,
Ja, mooi verhaal. Toen oos pa nog een haan had kraaide het d’n hele dag door. Helaas is dat ook de rede dat hij een haan had. Of het net Frankrijk is? Met zicht op de Biesbosch en de koeltoren van D’n Berg kun je na één fles én een groot stuk brie wel op dat level komen denk.
VmetdeVorK.
“De vluchtige sugestie richtng ‘Eer de haan drie maal …. geeft deze sfeervolle schets net ’t ietsje meer.
Groet +hartje,
Chris
Bravo !!
Vorige weekend gaan kamperen op een boerderij in Zeeland : Dat voelde nét zo !
De geluiden van het echte leven net ver genoeg weg. Dat mis ik in de stad. Mooi.
Groet,
Annemieke
Ps. De meeste hanen zijn buiten de tijd en knettergek.
Dag VVork,
Dank je.
Dag Chris,
Ja, die suggestie ligt op de loer.
Dank je.
Dag Adriana,
Mooi. Dan ben je uitgerust.
Dank je.
Dag Annemieke,
Dank je.
Ik woon aan de uiterste rand van.
Onbewust opgezocht, waarschijnlijk.