Het was donker, regen kletterde tegen de voorruit, de ruitenwissers konden de continue stroom water niet verwerken. We studeerden, waren verliefd en niets kon ons deren.
De bocht was te scherp, de snelheid te hoog, de gordels zaten niet vast en ik werd de wagen uitgeslingerd. Hij kwam er zonder kleerscheuren vanaf.
Reunie. Zaterdag. Aanvang 19.00 uur.
Mijn vingers glijden over het papier. Woorden blijven hangen. Ik denk aan de tijd van voor het ongeluk. We zouden trouwen, verre reizen maken en kinderen krijgen. Daar bleef niets van over. Hij zocht me op in het ziekenhuis, kwam een paar keer thuis langs en verdween uit mijn leven.
De uitnodiging kwam via hem. In braille.
Zaterdag, een weerzien gehuld in duisternis.
Zonder die dubbele betekenis zou de laatste zin misschien wat te pathetisch overkomen. Nu is het een mooie afsluiting. <3
‘Thuis’ lijkt me een overbodig woord. Dat zou voor mij weg mogen.
‘Daar bleef niets van over’ vind ik wat onbestemd klinken. ‘Van die plannen bleef niets over’ misschien?
Pijnlijke zedenschets. lekker ‘kaal’ geschreven.
Rob.
sterk verhaal Hadeke, ook geloofwaardig geschreven, alleen fantaseer ik dan, was het ongeluk oorzaak van de blindheid? Als lezer begrijp ik van wel