Schrijf mee!
« »

Communicatie, Familie, Mensen, Studie & werk

Stervensbegeleiding

19 januari 2015 | 120w | Ineke van Stempvoort | 9 |

‘Dorst,’ stootte ze uit, haar uitgemergelde blik secondelang op mij gericht, dan wegzwevend naar verre verten. Haar borst, met het slangetje waardoorheen ik zojuist de voorgeschreven medicatie toediende, zwoegde op en neer.
Met een sponsje bevochtigde ik haar mond. Drinken ging allang niet meer.
Achter de slaapkamerdeur in haar bejaardenflat gingen familieleden stilletjes hun gang. Het koffieapparaat pruttelde, kopjes rinkelden, stemmen fluisterden.
Haar verzonken ogen vonden me opnieuw. ‘Dankjewel,’ steunde ze. ‘Voor alles.’
Ik streelde haar bezwete voorhoofd. ‘Ga maar, lieverd. Het is goed…’ Mijn stem brak.
Dochter Annemiek, met wie ik haar had opgefrist, onderdrukte een snik.
Later, toen ik mijn bevindingen noteerde in het zijkamertje, klonk Annemieks stem, hol, in een mengeling van verdriet, machteloosheid, opluchting: ‘Mam? Mama?’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Ineke van Stempvoort of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

8 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »