Ik heb mijn lippen gestift. Om een goede indruk te maken op de man, die mij straks, bij mijn vierenveertigste sollicitatiegesprek, af zal wijzen voor een baan die ik niet wil. Ik heb geen zin meer om te werken. Ik ben op. Opgemaakt en op. Op en opgemaakt. De lippenstift op mijn lippen heb ik gestolen bij de Hema, waar je alles kunt stelen wat je wilt, omdat de mensen die er werken ook niet gelukkig zijn. Het niet opmerken als een kleurloos type, zoals ik, lippenstift van vier euro per stuk, in haar jaszak laat glijden. Van het UWV moet ik elke week solliciteren. Wanneer mag ik genieten van het leven, in plaats van elke week vernederd te worden?


Broeder Mabelus,
Goed stuk man. Als orderpicker hou ik een systeem aan de gang wat steelt als de raven. Met dat geld kan ik wel doneren aan een actiefonds (X-Y), bewuster leven en mijn internet betalen voor het lezen van je stukje.
Oh 07.16, tijd om te gaan. Houdoe!
VmetdeVorK.
Helaas voor vele herkenbaar het MOETEN solliciteren.
Ik ben blij dat ik een baan heb, een vaste baan al jaaaaaren.
Lijkt mij niet fijn om steeds afgewezen te worden
Een <3
Het moet wel fictie zijn, als Peter over lippenstift schrijft. Goed onderwerp, goed beschreven.
Ik ken ook iemand van 64 jaar die elke week moet solliciteren en formuliertjes invullen.
Broeder Vork,
Mateloos respect voor je werklust en kunst. (Zie mijn commentaar bij je eigen bijdrage)
Dag Peter Mabelus,
Je bent hopelijk toch geen vrouw die iedere week moet solliciteren en lippenstift jat bij de Hema? Want ik vind dit een behoorlijk geloofwaardig honderdtwintig woorden stuk.
Groet,
Annemieke
Annemieke,
Het is fictie.
Goed stuk. Onzijdig.
Fictie? Werkelijkheid.
Mien, fictie voor mij werkelijkheid voor anderen. Bedankt voor je hartje.