‘De sofa ligt een beetje hard en de handboeien spannen te veel.’
‘Je weet waarom ik je gebonden heb? Herinner je nog de vorige sessie? Ik wil het je horen verwoorden in een zin, Sofie.’
‘De laatste keer probeerde ik een pen in je oog te steken.’
‘Correct. Veiligheid gaat voor alles. Het blootleggen van dergelijke trauma’s kan heel wat agressie oproepen. Je bent een mens, Sofie, net als ik.’
‘Vertel eens, schrijf je nog voor 120-woorden?’
‘Ja, “maaltijd” en “aaseter” zijn de woorden van deze week. Ik schreef een stukje over Sinterklaas.’
‘Je had me iets beloofd, Sofie.’
‘Nee, haal je handen van mijn hals!’
‘Over mij mocht je niet schrijven. Ik had nog zo in je geloofd, Sofie.’
De grote vraag is hier: Wie krijgt hier nu de Zwarte Piet?
Ik zeg, een hartje in beide schoenen. Helaas kan ik er maar eentje uitdelen. ?
🙂
Goed verhaaltje!
Han
Geboeid gelezen, het voelde net alsof ik zelf op de sofa lag
Perfecte dialoog met een knap bedacht einde.
Mooi werk, ook hoe je op een simpele manier bereikt dat je stukje aan beide wedstrijden meedoet. <3
Sterk stukje nele, mooie wending <3
Leuk stukje, met een einde dat ik niet meteen had zien aankomen, maar ik vind het wel een flauwe manier om de themawoorden in de tekst te verwerken.
Dank voor de comments. (Sofie is de moeder van Ernie en Bertha.)