‘Het was echt net op tijd hoor,’ zegt de man vanuit de kruin van de boom.
‘Een flinke wind en hij was omgedonderd.’
Toen we het huis kochten hebben we samen het zaadje geplant. Achterin de tuin. We zagen de boom opschieten. Na een paar jaar vonden we een bankje wel passen.
‘Lekker een genietmomentje pakken,’ zoals zij het noemde.
Elke dag bij mooi weer. En genieten deden we.
Zij was het licht in mijn leven.
‘Pas op!’
Een tak valt met veel kabaal naar beneden.
De eerste zonnestralen krijgen vat op het gazon.
Een andere tak volgt. Het bankje bezwijkt onder het gewicht.
Zij hoeft het niet meer mee te maken. Gelukkig.
Met iedere streep licht, verduistert mijn gemoed.
Prachtig, Hadeke. Veel verborgen verdriet, maar ook vreugde in dit verhaal.
Mooie slotzin (al zou, wat mij betreft, de komma daarin wel wegkomen)
Mooi, weemoedig verhaaltje. Knap hoe je een flasback verwerkt in zo weinig woorden.
Wat een mooi, realistisch stuk. Een heel leven in slechts 120 woorden.