“Yes, gewonnen! Hoeveel loten hebben we ook al weer?”
“Drie, ik had al zo’n voorgevoel.”
“Eindelijk kunnen we die cruise naar de Caraïben maken. We nemen de meest luxe hut. En we kunnen nu ook weg uit deze buurt.”
“Wist je dat de buren vorige maand hun abonnement hebben opgezegd? Zij vissen achter het net.”
“Dat verdienen ze, die arrogante lui. Vriendelijk in je gezicht, maar in werkelijkheid kijken ze op je neer.”
“Die toon waarop ze zei, dat zÃj niet meer meededen aan die postcodeloterijflauwekul en dat ze zelf wel gingen sparen …”
“Als ze oud en krakkemikkig zijn, kunnen ze met hun rollator op het dek van het cruiseschip heen en weer schuifelen.”
“Een gevalletje van dikke pech gehad.”


Heerlijk vals, Nel 😉
Leuk, Nel, maar ik heb (al denkt Leonardo daar waarschijnlijk anders over) wel wat moeite met dit soort lange dialogen zonder enige dialooglabel. Ik tel het voorgaande stukje nu even ook mee. Natuurlijk, overal zo’n label stoort, maar het tegenovergestelde stoort mij net zo zeer. Voor mijn gevoel gaat het dan te zeer klinken als een opsomming en wordt het juist saaier in plaats van levendiger. Maar misschien is dat puur persoonlijk??
Ja Conny 😉
@Hay, dank je voor je feedback. Ik ben aan het experimenteren, daarom vind ik het fijn te horen, hoe een lezer de tekst ervaart.