je wilde me de wereld geven
mijn horizon verbreden
maar ik kreeg ijsbloemen
die ik zelf van de ramen moest plukken
in de slaapkamer met de kapotte kachel
met het gat in het dak
dat niet gerepareerd werd
omdat jij zo graag
een gat in de dag sliep
witte weilanden
toegevroren sloten
ontgroende bomen
stijf en stram
windstilte
en opeens was daar de ijsvogel
die hier niet op zijn plaats leek te zijn
te veel kleur
te helder
voor dichtgevroren ramen
en dan weet ik het
ik ben zelf een ijsvogel
ik gedij niet wanneer het te koud is
ik kan me niet warmen
aan iets dat doods is
vorst is funest voor ijsvogels
ik vlieg uit
de wereld tegemoet
Mooi! Dat contrast van de kleurige ijsvogel en de witte, doodse omgeving. Ik zie het voor me. <3
@Marlies, dankjewel voor je reactie.
Ja, mooi of beter: geslaagd. Vooral de ‘onderhuidse dreiging’, zaken die toegedekt worden, die eigenlijk niet toegedekt zouden moeten worden. ‘Toegevroren’ lijkt iets te verhullen, net als ‘ontgroende’ een gewelddadig woord in vriendelijke vermomming lijkt. Hier gebeurt meer dan een eerste lezing doet vermoeden.
En dat nodigt uit tot herlezen.
@Ineke, wat een bijzonder gedicht. Ik voel er een diepe tragiek in, maar uiteindelijk overwint het leven de dood. Mooie beelden en tegenstellingen. Inderdaad: het nodigt uit tot herlezen.
Ik vind het een prachtig aansprekend gedicht en heb het nu een aantal keren gelezen. Mooi, hoe de hoofdpersoon uit een wereld van onmogelijkheden toch een mogelijkheid ziet om te ontsnappen.
@Hadeke, @Nel en @Karin, dank jullie wel voor de mooie reacties en duidingen.
Ik vind het overigens erg moeilijk om een gedicht te schrijven van precies 120 woorden.
Erg goed geslaagd, je gedicht in precies 120w, knap! Beeldend en boeiend! Vooral de zin: ‘De ijsbloemen die ik zelf van de ramen moest plukken’ doet mijn hart smelten!
@Irma, dankjewel voor het lezen en voor je reactie.
Ik vind de beelden en de sfeer prachtig. Voor iemand die zelf nooit dicht, is mijn volgende opmerking misschien raar, maar twee zinnen lopen voor mijn gevoel minder mooi dan de rest.
ik ben zelf een ijsvogel
ik gedij niet wanneer het te koud is
Die herhaling van drie keer met ik beginnen zul je zeker bewust zo gedaan hebben, maar een andere zinsvolgorde van bovenstaande zinnen (of in elk geval de onderste) had ik mooier gevonden.
zelf ben ik een ijsvogel
wanneer het te koud is gedij ik niet
Maar nogmaals, als nietpoëet begeef ik men nu wel op glad ijs. 😉
@Hay, dankjewel voor het kritisch lezen en je uitgebreide feed-back.
Ik vind niet dat je zelf gedichten zou moeten schrijven wanneer je reageert op een gedicht.
Er is een betekenisverschil tussen ‘ik ben zelf een ijsvogel’ en zelf ben ik een ijsvogel’. In het eerste geval ligt het accent op zélf, en het is duidelijk dat dit overdrachtelijk is. In het tweede geval zou het maar zo een ijsvogel kunnen zijn die aan het woord is. In het eerste geval komt de ik tot een verrassende conclusie, in het tweede geval wordt een al langer bekend feit vermeld.
Omdat in de eerste ik-zin het accent op zelf ligt, leest het niet zo als drie maal een ik.
De eerste twee ik-zinnen vormen samen een zin, de derde ik-zin hoort bij de zin daarna. Dus ja, ik heb bewust gekozen voor die driemaal ik.
Ja,ik vraag me af hoe deze vogel aan zijn naam is gekomen. Persoonlijk had ik in de slotzin liever in plaats van de wereld de warmte gelezen.
Maar mijn complimenten om te dichten in honderdtwintig woorden.
Prachtig ‘koud’ gedicht met symboliek en fraaie taalvondsten zoals : ijsbloemen plukken en ontgroende bomen. Zo beeldend dat ik een foto van het geheel zie.
Heel mooi…niks aan toe te voegen Ineke.
@Levja, dankjewel voor je lezen en je reactie. Met de laatste regel refereer ik aan de eerste.
@Adriaan, dankjewel. Wanneer je het tafereel voor je kunt zien, ben ik in mijn opzet geslaagd.
Mooi. Voelde in eerste instantie (voor mij) als minder dan 120 woorden, maar het zijn er inderdaad toch precies 120. Knap voor zo’n gedicht.
@Gerda, wat fijn jou hier te zien. Dankjewel voor je mooie reactie.
Dank je dat je me daarop wijst @Ineke. Juist dat maakt het inderdaad af. De cirkel is rond. Hoe meer ik je gedicht lees, hoe mooier ik dit vind. Heb ik vaak, juist met poëzie.
@Frank, dankjewel. Aanvankelijk was het gedicht minder dan 90 woorden. Ik ben lang van stof en kort van dicht. Hoewel: niet altijd. Ik moest er veel woorden aan toevoegen, zonder dat ik de sfeer van het gedicht zou veranderen. Precies 120 woorden voor een gedicht vind ik erg moeilijk.
@Levja, dat heb ik ook vaak met lezen. Zeker van gedichten. Dat lezen is vaak net een ontdekkingsreis.
Net een ontdekkingsreis. Inderdaad.
Prachtig Ineke. Diep geraakt.
@Desiree, dankjewel voor je lezen en je reactie.