Het viel ook toen al niet mee, op die leeftijd. Het is lang geleden en voelde toen al niet natuurlijk. Op stelten kwam je niet hard vooruit. Je voelde je iets groter, verheven, maar daarom niet minder wankel. Iedereen keek tegen je op, dat wel. Maar eigenlijk wist je ook, toen al, dat iedereen stiekem hoopte dat je de balans zou verliezen. En eigenlijk wist je, toen al, dat je niet altijd zo door zou kunnen blijven stappen. Maar goed, het was een spelletje. Kinderspel. En ergens krijg je dan de smaak te pakken; dat het allemaal kinderspel is. Geschaafde knieën zijn de inzet, en niets meer. Over een geschonden aangezicht, op je bek gaan, heeft niemand je iets verteld.
« Vitamines
Wrakhout (deel 3) »
« Vitamines Wrakhout (deel 3) »
Communicatie, Maatschappij, Mensen, Politiek
Op stelten
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Knols of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Vitamines Wrakhout (deel 3) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Wat een prachtige vondst! En zooooo aktueel. <3 waard.
Dag Harrij,
Dank je.
Op stelten? Dat heeft altijd al iets wankels gehad.
Handig ingehaakt op de actualiteit.
Goed gespeeld met taal, daarom……….
Met vriendelijke groet + hartje,
Chris
Dag Chris,
Dank je.
Het was kinderspel 🙂