Het zweet loopt me over de rug wanneer ik naar de kroeg fiets. Tijd voor een koud pilsje, zo dacht ik toen ik opstapte. Zo aan het einde van de week mag dat. En het zweet op mijn rug bevestigd dat ik toe ben aan wat ontspanning. Lekker hangen aan de bar, en genieten van het koude nat dat door mijn slokdarm glijdt. Toch staat het me tegen dat het fietsen zo ontzettend zwaar gaat. Geen tegenwind, wel zweten. Voor mij is het tijd om de fiets te inspecteren. Meteen valt het op, niet gek dat ik het zo zwaar heb. Mijn band is leeg. Geen lucht, geen enkele bar. Minibar heet dat, geen lucht, dat wordt geen koud biertje.


Beetje gekunstelde en geforceerde woordgrap waarbij je tot drie keer toe uitlegt hoeveel je wel niet zweet. Tja.
Beetje zure reactie waarin je duidelijk laat weten dat je er niks aan vindt.
Je hoeft em niet leuk te vinden. Tja
Beetje wel he? Beetje, neemt niet weg dat het een poging is. Je zou je crescendo naar de climax gewoon wat spannender kunnen maken.
Kijk, daar kan ik wat mee.
Dank
Ik vind de ontknoping “minibar” hier niet echt netjes. “Er zit nog een minibar in mijn band” – dat zegt toch niemand, en het slaat al helemaal nergens op. “Minibar heet dat”, maar ik zou dan wel willen weten waar? Het is een beetje krom, zoals mensen het weleens over een minimeter hebben in plaats van millimeter.
Leuke naam heb je. Leuk verhaaltje.
Moet de titel niet ‘Op de fiets’ zijn?
-bevestigt
– 2x zweet op de rug. Misschien kun je het de 2e keer anders verwoorden.