Als kind kwam ik er nooit. Hotels, dat was iets voor rijke mensen. Wij waren gewoon, en vonden campings iets voor weer andere soorten mensen.
Ik heb lang niet geweten wat mijn klasse was. Totdat iemand venijnig opmerkte dat ik dan dús een middenklasse-kind was. Het venijn werd verklaard door haar arbeidersklasse-achtergrond.
Het fenomeen van een minibar is me dus lang onbekend gebleven. En nog heb ik er een beetje huiver voor. Het aanbod is even schokkend klein als duur.
Maar ik wil mijn kinderen laten zien dat ik boven mijn klasse uitstijg. Ze krijgen allebei een koude mars, en ik neem een koude rode wijn.
Ik ben een duur doende middenklasser met een uitkering. Hoe zou Marx dit duiden?
Beste Lisette,
Interessante overweging, maar Marx kende nog geen minibar. Je HP heeft gelijk dat hij/zij op een gegeven moment boven het dagelijkse beknibbelen uitstijgt. Die gedachte geeft je stukje een fijnzinnig accent.
Met vriendelijke groet plus hartje,
Chris
De minibar als politiek statement. En dat in verkiezingstijd!