Hij was ouder geworden. Kwetsbaar bijna. Het ergerde haar hoe hij zich voortbewoog, alsof ze medelijden moest hebben. Ze had gewacht tot hij de straat uit was, waarna ze achterom het gangetje inliep. Ze voelde aan de poort. Dicht. Ze keek om zich heen. Behoedzaam klom ze over de schutting, zoals vroeger na een avondje stappen. Het koste haar vervolgens weinig moeite om binnen te komen.
Het was onverwacht gewoon in huis: de drogende kopjes in het afwasrek, de ets van het oude stoomgemaal, het kraken van de vierde tree. In zeven jaar was er weinig veranderd, alleen de geur van oude man was sterker geworden. Bij het portret van haar moeder bleef ze staan. Beneden ging een deur open.
Mooi, ingetogen stukje. Ik zie het voor me. <3
Dag Kiko,
Ik sluit me daarbij aan <3
Mooie titel.
Letterlijk indringend stukje.
Knap!
Met vriendelijke groet +hartje,
Chris
Fraai beschreven, al laat het heel wat aan de verbeelding over. Maar dat is hier heel passend. <3
'Koste' moet hier wel 'kostte' zijn.
@Kiko. Mooi geschreven. Het roept veel vragen op, helaas zijn 120 woorden onvoldoende om alle antwoorden te krijgen. Dat zal exact je bedoeling geweest zijn 🙂
Mooi geschreven.