De laaiende hitte deert haar niet want zij vertoeft onder het gebladerte van een vijgenboom, die verdraaid goed doordacht is aangeplant. Op een bankje zit zij daar te ‘skrieven’, produceert zij nijverig tal van brieven, gericht aan al haar lieven.
Chicco, een zwart gevlekte alpenweidehond kijkt goedkeurend toe onder de geurige bloemen van een fabuleuze oleander. De prachtige plant is een eruptie van fuchsia en noordelijk Italiaans innig zomergroen.
De zon zakt, de avond doet zijn intrede en een eerste lijntje schaduw valt over het naburige verblijf van de ezeltjes. Wanneer zij beginnen balken, weet zij dat het tijd is om de brieven weer te scheuren.
Haar hartendieven zijn dood. Zij schrijft niet voor haar brood. Wellicht alleen uit nood.
Dit is er eigenlijk eentje voor Bartsnel en voor C.P.V. 🙂
Mooi Nel! Een hartje, want je ruikt gewoon de bloemen!
@nelededeyne, wat een heerlijk, sfeervol stukje.
Heel beeldend geschreven.
Ik vind dit een overwegend mooi en esoterisch stukje maar ik struikel wel bij de vijgenboom en de hond. Wat ik lees is dat iemand die vijgenboom heeft doordacht en daarna wel aangeplant. Bedoelde je dat de boom goed doordacht is aangeplant?
En de hond kan ik niet plaatsen, je had me meegenomen naar de schaduw van een vijgenboom met ezeltjes en oleanders, hoezo zit daar een alpenweidehond? En wat IS dat eigenlijk? Kan het soort niet vinden, online.
Beste nelededeyne,
Een aardig sfeerstukje, dat naar het einde toe wat inzakt, Er is geen stevige afsluiter, die de opgeroepen verwachting waarmaakt.
Skrieven is geen ABN, kan wel, maar dan tussen aanhalingstekens.
Met vriendelijke groet,
Chris
Dank Han, Nel, alfagirl en CPV. 🙂
De vijgenboom en ‘het skrieven’ is aangepast. Ik hoop dat het beter is.
Een Alpenweidehond is een persoonlijk bedenksel van een ras dat niet bestaat, een kruising tussen een vrouwelijke, Zwitserse border collie en een onbekende vader van een onbestemd merk. (120-woorden zijn te kort, soms.)
En het speelt zich af in Piemonte.
Bij alpenweidenhond dacht even ik aan de klassieke St Bernardshond (die met het vaatje drank om z’n nek), het dier dat alpinisten na een lawine redt.
Groet,
Chris
Ik vind het natuurlijk altijd leuk als er stukje voor mij worden geschreven 🙂
In 120 woorden kan je vaak niet meer dan een setting, een sfeer beschrijven, en dat vind ik geslaagd. <3
PS Als je regelmatig in Oostenrijk komt, en honden ziet rennen dor de alpenweide, zet je geen vraagtekens bij 'alpenweidehond'.
En.
Dus: ‘alpenweidehond’ zonder ‘A’ en met ‘a’.
Okay.
Ah er komt beeld nu, van de mysterieuze alpenweidehond. Zelf nul ervaringen met alpen of de Alpen. Maar ik ken de moederhond goed, van de vele schaapsherders hier in de omgeving.