Afgelopen weekend viel het eerste winterse buitje. Weldra zal het jaarlijkse Oostvaardersplassenbijvoederdebat weer plaatsvinden in de Tweede Kamer. De kamerbewoners van dierenleed-links of afleid-rechts zullen het moment met dankbaarheid aangrijpen. Immers welke kiezer kan tegen verhongering zijn? Het onderwerp wekt ook de indruk van oplosbaarheid. En dat heeft de politiek nu wel even nodig.
Toch zullen ze het echte probleem wederom niet behandelen. Terwijl elke frequente bezoeker kan zien, dat het oorspronkelijke unieke ecosysteem van prooi, jager of aaseter, inmiddels volledig om zeep is geholpen door uit de hand gelopen inmenging van de huidige eigenaren. De beheerreflex van Staatsbosbeheer – plaats kuddes grote grazers – heeft het bijzondere gebied omgetoverd tot een kale monocultuur. Herstel het oorspronkelijke evenwicht en het schieten stopt.
Een betogend stukje, maar wie heeft de wijsheid in pacht betreffende milieubeheer en bosbeheer?
Zijn er te karige omstandigheden voor wild, dan blijft groei uit en is het niet goed.
Zijn er gunstige omstandigheden voor wild, dan dreigt overpopulatie, moet de mens ingrijppen en is het ook niet goed.
Reerug en hertebout doen het goed met de aankomende kersttijd voor de deur.
met vriendelijke groet,
Chris
Het is ook niet makkelijk Chris.
Toch was de natuur veel meer in evenwicht voor Staatsbosbeheer haar ‘standaard’-aanpak op deze spontane natuur doorvoerde.
Het is vooral paardenvlees waar ze mee gaan zitten … Dus biefstukkentijd?