Ik ben geen tobber. Niet echt. Dat denk ik. Meestal dan. Maar zeker geen dobber, ik duik nooit onder. Want ik hou van mensen.
Ik geloof, ik vertrouw. Heel soms, meestal omdat iemand anders er wat van zegt, duik ik er wat dieper in.
Ploemp, ploemp. Dan kijk ik kritisch. Ik moet er zelf om lachen. Oké, ik formuleer het anders: Ik probeer wat strenger te observeren. Soms wel vijf minuten lang. Of zes. Zeven als het moet. Dan verdiep ik me in een goede vriend, een lieve vriendin en vraag: is het waar wat ik zie? Voor ik weer boven ben, denk ik : Ja, tuurlijk, fair is fair!
Maar weet ik het? Vast wel, hoor! Toch? Ik denk het.


Wat een heerlijke wirwar van woorden, twijfel, weten, afvragen, zeker weten, of toch niet? Je wint mijn <3
Ik hou van mijn vrienden, wat een kriebelaar ook zegt.
Heerlijk stukje!
Heerlijk stukje zelfspot, Conny! Van genoten!
Gezellige onzin kan soms best zinnig zijn… 😉
Mooie beschouwing, leuk spel met de taal.
Ik zou wel hier en daar op een nieuwe regel beginnen, zo’n blok tekst is een zware dobber 😉