Haar handen vormden verder.
Het werd prachtig! Ze hield van mooie dingen. Ze ontspande bijna volledig. Maar ze weigerde zoals andere kunstenaars tijdens de inspanning het puntje van haar tong langs haar lippen te laten glijden. Ze haatte dat. Het zou te veel opvallen. De bel ging. Ze was midden in haar perfecte creatie. Afleiding was vergif.
Wéér ging de bel. Geërgerd keek ze op en zag zichzelf in de stukgeslagen spiegel.
‘Er is een meneer!’ riep de werkster.
In de barsten van het glas zag ze haar hazenlip.
‘Zeg maar dat Elise boven is!’ riep ze.
‘Ik kom niet voor Elise. Ik kom voor jou.’
Verbaasd zag ze hoe haar perfecte creatie lachend binnenstapte en hartstochtelijk haar mond kuste.

Ik was even op het verkeerde been gezet door de titel, ik dacht dat ze een stuk aan het componeren was op de piano, pas bij herlezing begreep ik dat het over beeldende kunst gaat. Maar dat ligt vast aan mij. Mooi stukje met veel kleine details die het af maken.
Ludwig van Heetboven, wie is er niet mee groot geworden?
Em uiteraard, hij schreef het voor Elise en hij pakte de werkster.
Mooi stukje!
Met vriendelijke groet + hartje,
Chris
@Jessy, voor mij geldt ogenblikkelijk het gevoel dat ik krijg als ik iets lees. Ik vind jouw 120w intrigerend, er is tragiek.In de laatste zin zou ik ‘die’ zeggen in plaats van ‘en’.
Hartje.
Mooi sfeertje. Alleen al daarom een <3 …
@Jessy. Een mooie sfeertekening met een verassende einde!
Prachtig, @Jessy. Mooi van sfeer en fascinerend. <3
Ik dacht eerst dat ze een spiegelmozaïek aan het maken was. Na een paar keer lezen vind ik het een mooi verhaal.
Kon ze leven scheppen, was de man die binnenkwam de perfecte creatie? Het intrigeert, maar ik snap het niet helemaal
Mooi wark.
Dank jullie voor de reacties.
@José van Rosmalen.
Dank je voor je reactie.
Fantasie krijgt de ruimte om het op verschillende manieren
te lezen.