De eeuwige onzekerheid kroop als een lintworm onder zijn huid en zorgde voor de vreselijkste jeuk. De twijfel of hij rechtsom of linksom zou gaan, maakte hem inert. Als hij tijd had voor zichzelf, ontbrak hem de moed en bleef hij stilzitten. Zijn werk deed hij plichtmatig, zonder enige vreugde. Hij voelde zich als een hond die aan een leiband werd voortgesleept. Bij alles wat hij deed verwachtte hij op zijn kop geslagen te worden door de zelfverzekerde, regeltjesverzinnende elite die geen kans onbenut liet om weifelaars uit te buiten.
Het verzet kwam pas laat in zijn leven. Eindelijk had hij moed verzameld en twijfelde niet meer. Hij kwam in actie en deed wat hij altijd al had moeten doen.


Recht zo die gaat,Marjo.
Groet,
Rob.
Beste Marjo,
Je kunt die stap niet vroeg genoeg zetten.
Met vriendelijke groet,
Chris