Beschroomd kom ik nader,
dring met een schuldgevoel
je wereld binnen.
Een bed, stoel en kast.
De lakens bleek als je gezicht,
handen gerimpeld,
doorzichtig als perkament,
aders als een landkaart.
De weg die je bent gegaan,
vol kuilen en vallen,
tegen beter weten in,
steeds opstaan.
Nu niet meer.
Er ligt een waas in je ogen;
een beeld van de overkant,
een zee van waaiende halmen,
lichtgeel
en rijp als een gezaaide zon,
als melk, vers van de uier.
Een oogstdag.
Ik weet het zonder dat je het zegt.
Het is hoog tijd om te gaan,
maar ik wil nog niet vertrekken.
Mag ik nog even blijven,
wil je me vragen?
Al wat ik kan, is mijn verdriet inslikken.
http://lejaeghererudi.blogspot.....ijven.html
vermoeiend dit….