‘Volgende week is er kermis,’ zei Marina. ‘Naast de draaimolen, kunnen we Karsten voor het eerst eendjes laten vissen?’
‘Ok,’ antwoordde Johnny. ‘En binnenkort naar het schietkraam.’
‘Dat zal nog wel even duren.’
Marina dacht terug aan haar kinderjaren. Het kraam met de felgekleurde eendjes die vrolijk ronddobberden en waar je probeerde te raden welke het hoogste puntenaantal had, zodat je een mooie prijs kon kiezen.
Een paar dagen later mocht Karsten, voor 5 euro, 7 eendjes uitpikken, terwijl Marina hem aanwijzingen gaf. Toen hij klaar was, gingen de eendjes onmiddellijk terug de bak in.
‘En het punten tellen?’
‘Doen we al jaren niet meer. Je kan kiezen van hier … tot hier …’
‘Dat was juist het leukste,’ mompelde Marina teleurgesteld.
Ik denk dat je de lezer meer kunt “pakken” door in het begin de kermis te beschrijven ipv dat dialoogje.
Ik zou ook het kleine jongetje wat meer inkleuren, nu gaat het enkel om Marina en de rest zijn kartonnen figuranten.
Verder wel herkenbaar, teleurstelling om dingen die niet meer zo zijn als tijdens je eigen kindertijd, terwijl de kinderen het zich niet aantrekken.
Misschien wel, Hekate 🙂 Marina staat op de voorgrond omdat het over haar jeugdsentiment gaat en zij heimwee heeft. Bedankt voor de feedback