Een bleke maan scheen boven Knollenland. Drooggehuild dacht hij aan zijn vader. Hij was niet meer teruggekomen.
Het was al weer bijna bedtijd. Maar wie las hem nu voor? Elke avond las zijn vader hetzelfde verhaal. Ook eindigde hun voorleesritueel identiek. Al zolang hij het zich kon herinneren.
‘Ik hou van je, van hier tot aan de maan,’ zeiden ze tegen elkaar.
‘Ennnnnn … weer terug!’
Het grapje was belegen, maar telkens hadden ze gegierd van het lachen.
‘En nu … naar bed,’ riep zijn vader dan gedecideerd en tilde hem het leger in.
De jager was uit het niets verschenen.
‘Wacht hier totdat de maan opkomt zoon!’
En weg was hij.
De knal was oorverdovend hard.
Zijn vader nu een hazenpeper.
Wow, wat een wreed eind, gevoelig en een tikje galgenhumor, geweldig
Vader haas was het haasje…
Toch een leuk stukje, kan niet anders zeggen.
Een Parabel, heet dat toch?
Waardering, WaterSchrijver.
Rob.
Dank, Dana, Thislexy en Rob!
Het groene, groene Knollenland is nog immer wreed, maar in deze Vaderweek (vadersvoorlezen.nl) leek het me een gepast thema.
Fraaie verrassing zo halverwege. Wel een zure afloop natuurlijk, maar zo gaat het in Knollenland nou eenmaal.
Vanwaar voltooid verleden tijd in één zin (hadden ze gegierd) en in de andere (die eveneens tot de flashback behoren) onvoltooid?
Verder een interessant verhaal, leuke verwijzingen.
sterk verhaal