“Hee hallo, met mij.â€
“Ik bel je even. Ik ben op weg naar pa.”
“Met de bus ja, straks overstappen op de trein.â€
“Zal niet lang meer duren tot die ouwe gaat hemelen.”
…
“Nee, we bellen háár niet. Hij heeft me nadrukkelijk gezegd, dat hij geen polonaise aan zijn bed wil.”
“Het lijkt wel of ze het ruikt, dat er snel een eind aan komt. Gisteren belde ze me opeens over het kabinet in de slaapkamer. Dat zou ma haar ooit hebben beloofd.”
…
“Nee, natuurlijk niet. Zij krijgt niets”
…
“Ja precies, nu er iets te halen valt, komt madam als een duveltje uit een doosje tevoorschijn,”
…
“Wát zeg je? Je wordt op je mobiel gebeld vanuit het ziekenhuis?”
“Nee he.”


Beste Nel,
Een fel realistisch stukje! Men verdeelt de erfenis, terwijl de erfgever nog in het land der levenden verkeerd.
Het zal niet de eerste keer zijn.
Met vriendelijke groet, plus hartje.
@Nel Goudriaan,
Echt realistisch, ik heb het als ‘koude kant’ een keer moeten aanschouwen.
Groet + hartje, Rolf van der Leest
Nee, natuurlijk, zij krijgt niets…. wow
Dank voor de reacties. Het stukje is zeker realistisch, een deel van het gesprek ving ik ooit op in een bus. De rest verzon ik erbij.
Herkenbaar, er werd me zelfs gevraagd of er geen euthanasie kon worden gepleegd want anders moest de verzekering weer een kwartaal doorbetaald worden!
ja, zo hard kunnen mensen zijn