Zij walsten over iedereen heen. Plaatwalsen maakten dunne platen met hele series platgewalsten. Hun geavanceerde besturing was bovendien in staat complexe slakkenhuizen te fabriceren. Die werden als stille getuigen van hun acties aan de zijlijn neergezet. Ze hadden veel weg van monumenten op de begraafplaats van medemenselijkheid.
De bloedsporen in de straten van het collectief geweten vormden stille getuigen van hoe ze over medemensen heen walsten. Ze probeerden hun schuldbewustzijn te verdrijven door op concertane uitvoeringen van muzikale walsen te dansen met leeftijdsgenoten.
Niemand gaf iets om de verloren generatie: allemaal werkloze nietsnutten die geen baan gegund werd. Zij moesten helemaal in de vergetelheid verdwijnen. Alles draaide alleen nog maar om egoïsme en zelfverrijking. Een ouder mens was niets waard.


Beste Marjo,
Een uiterst somber maatschappijbeeld, dat helaas veel raakvlakken met de realiteit heeft, al heeft het ook iets van de wereld van Blokken, Knorrende Beeste, Bint van Bordewijk.
Hartje!
Met vriendelijke groet,
Chris
Beetje geforceerd. En te algemeen tegelijkertijd.
over het doordraaien van mensen, mens als wegwerpartikel