Je ziet het beeld dat je oproept en ruikt wat je wilt ruiken.
Links de paardjes in de weide. Grazend of energiek rennend in de zon. Rechts de oude eiken in de schaduw van hun eigen bladeren.
Boerderijen met ieder een eigen karakter.
In de verte de dijk met de knotwilgen langs het smalle pad.
Een trekker passeert mij; de boer steekt lachend zijn hand op.
In mijn neus de landelijke geur.
Ik schrik van een auto en open mijn ogen die ik tot een streep had gesloten; de chauffeur steekt zijn middelvinger op.
Ik ruik slechts uitlaatgassen.
Links en rechts hetzelfde: moderne kantoorgebouwen met zonwering tegen en zonnepanelen voor de zon. Ze werpen meedogenloos hun schaduw over mijn ‘geurinneringen’.
Mooi
Dana, dank je!
Han, hoe treffend!
Nu lijkt het bijna alsof we elkaar over en weer hartjes toespelen (een gevaar van dit systeem), maar niets is minder waar. Mijn waardering komt uit de grond van mijn hart. Een sfeertekening waarin ik mezelf helemaal terugvind. Mooi stukje!
@ Ewald. Dank je voor je fijne reactie.
Hartjes toespelen kan natuurlijk. Echter, ik blijf eerlijk tegenover mijzelf en geef alleen een hartje als ik het meen. Ik ben ervan overtuigd dat jij dat ook doet: dus geen enkel probleem!
Bovendien: ik ben kritisch, maar het moet wel plezier zijn voor iedereen.
@Han, ik vind je geurinneringen echt mooi (ik mis mijn kikkerlandje dan ook erg). Het ‘wakker worden’ is traumatisch. Stomme vent met zijn middelvinger. Snapt niets van geurinneringen. Hartje.
@ Luus. Dank je! Het gaat over de bebouwing van een gebiedje bij mij in de buurt dat zienderogen is verpest.
Groet,
Han
Woord van de dag. Mooi stukje. Uitgezonderd het ge-je-je in de eerste zin.
@ Mien. Dank je. De eerste zin kan natuurlijk ook in de ‘ik’-vorm.
Dat zou inderdaad een oplossing kunnen zijn van ge-je-je.
Letterlijk en figuurlijk.
Je in de zin van ‘men’; wat is er mis mee?
@ Mien. ‘Je’ in de zin van ‘men’; wat is er mis mee?
De hoeveelheid je in een zin. Dat geldt ook voor ik of men.
@ Mien. Dank voor je reactie.
@Han: Graag gedaan.