‘Mama, ik heb honger,’ zei Karsten.
‘Ja, schat, dat snap ik. Had je dan niet beter deze middag je bord leeggegeten?’ vroeg Marina.
‘Toen had ik geen honger maar NU wel!’
‘Wil je een stuk fruit?’
‘Nee, geen fruit.’ Karsten haalde zijn neus op.
‘Een kom soep?
‘Nee, die vieze soep lust ik echt niet.’
‘Een boterham?’
‘Nee, ook niet. Ik dacht eerder aan een ijsje,’ antwoordde hij hoopvol.
Marina glimlachte en Karsten wreef zich in de handen. Zijn plannetje leek te lukken.
‘Ga aan tafel zitten.’
Marina ging naar de keuken en zette, even later, de overschot van Karstens middageten voor zijn neus.
Verbaasd keek hij haar aan.
‘Waar is mijn ijsje?’
‘Dat krijg je … zodra dit op is …’

Oh, zo’n gemene loeder moeder of nog erger een autoritaire au pair.
Hoe krijgt Karsten nou straks dat ijsje nog op.
Ik hoop voor hem dat er niet veel meer op zijn bord lag, H2OWritez 🙂
En weer een mooi staaltje opvoedkunde, Els!
Nee, dit is gewoon moeder, aan het eerste woord te zien.
Dank je wel, Lousjekoesje. Het is inderdaad mama die hier beslist 🙂