Ik voel geen koude, de adrenaline giert door mijn lichaam. Spanning op ieders gezicht.
Dan het aftellen… en weg. Tien uur de tijd. Een licht windje in de rug: twee vingers in de neus. Nee, dat moet ik niet denken, het zal best zwaar worden: een windje mee wordt vaak ook een windje tegen.
Op de scheuren letten. Diep zitten, zijwaarts afzetten: druk opbouwen, maar geen spanning want dan verzuren je spieren.
‘Klikklak,’ zegt mijn klapmechanisme – veren, houd vol en breek niet.
Nog dik een halfuur. Tijd zat. In de verte lichten.
Een scheur, een knal… geen afzet meer. Nog vijftien minuten, tien, vijf… Paniek!
‘Gefeliciteerd, u hebt precies één minuut over.’
Kromme schaats, gebroken veer, maar wel een Elfstedenkruisje.
« Wie ooit vluchtte
Gelukt »
« Wie ooit vluchtte Gelukt »
Fictie, Liefde
Gebroken veer
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
16 reacties
Reageren
« Wie ooit vluchtte Gelukt »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi geschreven, schaatser (zelfs ik als niet-schaatsliefhebber proef de sfeer)! Wens of werkelijkheid?
@Ewald. Ik heb heel wat geschaatst, maar nog nooit de Elfstedentocht. Ik ben wel lid. Dus de wens is de vader van de gedachte.
Han
@Han, 4 januari 1997. Ik heb een andere, persoonlijke herinnering aan die dag, vandaar dat ik het nog weet.
Je kijkt dus al bijna 19 jaar reikhalzend naar een échte en vooral lange winter uit (wat zal jíj blij zijn met het klimaatakkoord)! Ik gun het jou en alle liefhebbers van harte. Tussen die van ’63 en en die van’84 heeft 21 jaar gezeten, dus geef de moed niet op.
@Ewald. Dank je. In ’97 had ik ‘m kunnen rijden, maar in ’96 is mijn vader overleden; ik was er toen niet toe in staat.
@Han, begrijpelijk.
@Ewald. Er zijn belangrijkere dingen in het leven…
@Han, zo is het. Dat merk je vooral als je ermee wordt geconfronteerd. Men is nogal eens geneigd op onbelangrijker zaken gefixeerd te zijn.
@Ewald. Zo is dat!
Spanning ten top, gefeliciteerd met het behalen van de eindstreep, en het winnen van het kruisje, ik zet het om in een hartje
@Dana. Hartelijk dank!
Han
Ik zat eerst aan iets als windsurfen te denken, maar ja, ik ben dan ook geen schaatser. 😉
Mooi levensecht beschreven. <3
@Hay. Dank je wel!
Han
Ik dacht dat hij aan het fietsen/veldrijden was tot de laatste zin, maar hoe dan ook de spanning goed weergegeven!
@Hekate. Misschien zegt het schaatsers wat meer in het begin en midden: ‘Op de scheuren letten. Diep zitten, zijwaarts afzetten: druk opbouwen, maar geen spanning want dan verzuren je spieren.
‘Klikklak,’ zegt mijn klapmechanisme…’ Schaatstermen.
Hartelijk dank,
Han
Ik ken inderdaad niets van schaatsen, en ook niet zo veel van veldrijden 😉 Weet wel dat koersfietsen “klikpedalen” hebben om schoenen in vast te klikken, dus met die klikklak maakte je me niet wijzer. Maar uiteindelijk maakt de tak van sport weinig uit. (en vind ik veldrijden meer op buitenschaatsen lijken dan windsurfen 😉 )
@Hekate. ‘Klikklak’ is het geluid van het klapmechanisme van je schaatsen. Insiders zullen dit herkennen.
Groet nogmaals.