Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde

Gebroken veer

14 december 2015 | 120w | Han Maas | 5 |

Ik voel geen koude, de adrenaline giert door mijn lichaam. Spanning op ieders gezicht.
Dan het aftellen… en weg. Tien uur de tijd. Een licht windje in de rug: twee vingers in de neus. Nee, dat moet ik niet denken, het zal best zwaar worden: een windje mee wordt vaak ook een windje tegen.
Op de scheuren letten. Diep zitten, zijwaarts afzetten: druk opbouwen, maar geen spanning want dan verzuren je spieren.
‘Klikklak,’ zegt mijn klapmechanisme – veren, houd vol en breek niet.
Nog dik een halfuur. Tijd zat. In de verte lichten.
Een scheur, een knal… geen afzet meer. Nog vijftien minuten, tien, vijf… Paniek!
‘Gefeliciteerd, u hebt precies één minuut over.’
Kromme schaats, gebroken veer, maar wel een Elfstedenkruisje.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

16 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »