‘Bent u moe?’ vroeg een vrouw die de ganzen voerde. Zelfs met cake.
‘Nee, even wat drinken,’ antwoordde ik.
‘Foie gras moest verboden worden… Onbegrijpelijk,’ zei ze. ‘En de aarde warmt steeds meer op. Ik was nog altijd met groene zeep. Zelfs mijn haar was ik ermee. Al die shampooresten in het afvalwater…’ – de ganzen konden nooit zo vet worden als d’r haar.
‘En make-up gebruikt u ook niet?’ – ik keek naar haar “groene zeep gezicht”.
‘Nee natuurlijk niet! Make-up wordt op dieren getest.’
‘U mag wel uitkijken,’ zei ze.
‘Ik ben een geoefend hardloper, hoor.’
‘Nee, dat bedoel ik niet. Ik bedoel uw hardloopschoenen: hoogstwaarschijnlijk kinderarbeid.’
Thuis keek ik even in de binnenkant van mijn schoen: made in China.
« Vanille, boldoot en lavendel
In den beginne….. »
« Vanille, boldoot en lavendel In den beginne….. »
Column, Communicatie, Maatschappij, Mensen
Foie gras
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Vanille, boldoot en lavendel In den beginne….. »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Een herkenbaar type, Han.
Ik vraag me altijd af, of zo iemand tijd overhoudt om gelukkig te zijn.
Één zin vind ik niet zo lekker lopen:
“De ganzen konden net zo vet worden, als dat d’r haar was”
@ Nel Goudriaan. Er staat ‘nooit zo vet…’ Nel
Oh excuses, Han, voor het foute citaat .
@ Nel. Geen probleem hoor!
een groene preek!
Inderdaad, José.