‘Ga hulp halen!’
Rano knikt en vertrekt. Zijn gezicht is zo bleek dat hij licht lijkt te geven in het donker.
Het is uren geleden dat de twee jongens hierheen gestuurd werden. Om de beurt bedienden ze de pomp. De instructies die ze meekregen waren duidelijk: blijven pompen, anders loopt het paleis onder. Na een aantal uren kregen de jongens slappe knieën en bibberhanden. Zonder eten en drinken zwoegden ze door. Totdat Tran de betraande wangen van zijn vriend zag. Hij moest Rano om hulp sturen en zelf zijn laatste krachten aanspreken.
Twee mannen verschijnen.
‘Gelukkig heeft Rano jullie gevonden,’ verzucht Tran terwijl hij in elkaar zakt.
De mannen kijken elkaar aan. ‘Wie is Rano?’
‘En wat doet hij hier?’
Aardig geschreven, maar je laat de lezer met net iets te veel vragen zitten. Als je zo zeer moet raden naar achtergrond en bedoeling, komt een stukje niet meer over. Zo werkt het althans bij mij.
Bedankt voor de feedback Hay. Grappig, het leek me helemaal niet zo vaag, maar aan het gebrek aan hartjes en reacties te zien, is men het met jou eens 🙂
Iedereen schat wel eens verkeerd in hoe iets dat in je eigen hoofd zo logisch lijkt bij lezers overkomt. Mij overkwam het vorige week dat mijn stukje totaal anders viel dan ik verwachtte. Geeft niets. Je steekt er altijd wat van op.