Bederf is een halfjaar na haar sterfbed heengegaan,
net als ‘t insect, dat volgens moeder bestaat, zelfs vliegt
en uitgedroogd beweegt op de tocht achter het keukenraam.
Zonder familie in te lichten tilt Isaac zijn koffer, stapt
op de vrachtwagen die met regen en nevel de nacht inrijdt;
zijn blik verdwaalt eerst, verliest secondenlang overzicht.
Handvat stevig omklampt, leeft liefde al langergeleden.
Vrijgevochten bonkt de Magirius Deutz de klinkerweg af.
Ochtendkilte van de polder laat de ogen van Isaac tranen
bij het open raam, ver voor zon opkomt en rails
van het spoor in evenwijdig perspectief
achter de horizon verdwijnen.
Ontbinding vangt haar herinnering in onherroepelijke stank,
zoals de nakomeling bestaat, zelfs bewogen staart
en doordrenkt voorthobbelt richting nieuw onderkomen.
Beste Chris, ik heb het stukje een paar keer gelezen, maar het blijft voor mij in nevelen gehuld. Het komt ook wellicht door de opbouw van de zinnen en het weglaten hier en daar van lidwoorden, dat maakt dat het onrustig leest. Maar wie weet trekt de mist nog op. Iig weer een bijzonder stukje, dat wel!
En omklampt, moet dat niet omklemt zijn? Langergeleden, langer geleden?
Bij dit stukje heb ik een beetje hetzelfde gevoel als @Irma Moekestorm.
Beste Irma,
Het is een gedicht over rouw en verlaten, waarbij ik heb geprobeerd om meer belevend dan beschrijvend weer te geven.
Omklampt is m.i. sterker dan omklemt. Omklampt heeft meer met emotie te maken.
Bedankt voor je reactie,
Chris
neste NelDeDeyne,
’t is maar net hoe je er tegen aankijkt.
Bedankt voor je reactie,
Chris