De zon schijnt haar saai sombere stralen
De druppende regen daalt droog en dor neer
Blaadjes van bomen, breken basten van stammen
Klinkende klanken kleuren niet meer
Rimpels zijn glad, en groeven nog gladder
Grauwgekleurd gras met een goudgele gloed
Bidden voor brokken brood in bordelen
Vogels die vluchten voor vliegend vermout
Paarden die proeven met potige poten
Lachende lama’s, spugende spinnen
Huilende hyena’s, wevende wolven
Binnenstebuiten wordt buitenstebinnen
Stramme spieren, vlezige pezen
Puberende poezen, hoogbegaafde honden
Kwieke kniesoren, jankende jokers
en slappe slapers die strak en stijf stonden
Welk wonder was werkelijk hier wars van mirakels
Het preuts perkament was vies vunzig vergeeld
De beukende boenders boerden bulkend toen bleek
dat de kop op zijn kont stond in spiegelbeeld
Dag Dana, je blijkt zowaar een alliteratie artiest! Hartje van mij, met een vriendelijke groet.
Wat een vondst, Dana. Heel creatief en leuk gedicht.
<3
Dank jullie wel, Ewald en Nel, ik was een beetje bang dat het een beetje teveel zou zijn, maar telde de woorden en dat waren er 120… dus heb me netjes aan de regels gehouden 😀
Mooi gedicht. Stampvol alliteratie. Hoofdlettergevoelig.
Dana, heel mooi: ik hoor de melodie van je letters.
Groet Han en een dik hartje.
Ja, Mien, beeldevol, ik bedoel, boordevol. Die hoofdletters moet ik inderdaad nog even naar kijken, bedankt!
Dank je wel, Han, voor je dikke hart <3
Dana, een eersteklas fantaste.
Allitereert tegen de klippen op!
De bizarre sfeer die je in het begin oproept, weet je niet helemaal tot het einde vol te houden.
Toch… een hartje = vriendelijke groet,
Chris
Ja, je kent me al een beetje, Tja
Dank je, Chris, het is een beetje wennen bizar zijn, tegen de klippen op allitereren, lukt nog net.
De sfeer breekt voor mij ook een beetje in de laatste strofe, maar bidden voor brokken brood in bordelen en vogels die vluchten voor vliegend vermout… heerlijk! En dan nog wevende wolven en paarden die met potige poten proeven.
‘Je t’offrirai des perles de pluie, venues de pays où il ne pleut pas’ en een hartje!
Dank je voor je leuke reactie Luus, ik heb toch de laatste strofe iets aangepast, ik vond het zelf ook wel wat inzakken.
Ik gaf een hart. 🙂
Mooie melodie,één opmerking: waarom geen ‘stramme spieren, vlezige pezen’?
Dank je wel, NeleDeDeyne, het klinkt inderdaad mooier, stramme spieren, vlezige pezen, ik denk dat ik het in eerste instantie niet zo schreef, omdat het eigenlijk een beetje gewoontjes overkomt. Ik beraad me er nog even over.
Wat een wonderschone woordenbrij over dorstige dorrigheid.
Heel smaakvol compliment, Lousjekoesje, dank je wel
Daar moest natuurlijk nog bij staan: dank je wel
Heb altijd al wel gedacht dat jij onderst-boven, van achter-naar-voor, binnenst-buiten en kris-kras kan schrijven. Kunstig-chaotisch maar vooral leuk. grin-emoticon
Je leert me al een beetje kennen, Egbert, bedankt voor je reactie 😀