Schrijf mee!
« »

Mensen

de weg terug

11 mei 2015 | 120w | Hilde Cornelis | 3 |

De pijn was hels. Hij had geprobeerd die met zijn hand zijn oor in te duwen.

Het leven was een lastige aangelegenheid, zo in zijn eentje. Hij voelde zich door niemand begrepen en bleef daarom bij zichzelf. Hij kon zichzelf oppeppen en troosten. Hij relativeerde alles en kon wenen bij zichzelf.

Hij kon het alleen niet delen, hij was een grootmeester in de onzichtbaarheid.

Hij stelde zichzelf de verkeerde vragen en vroeg zich niet af ‘Hoe kan dit lichter?’ Nee, hij vroeg zich af ‘Hoe kan ik dit dragen?’ en dacht ‘Moeilijk gaat ook.’

En moeilijk is altijd al gegaan, hij gaat moeilijk niet uit de weg als dat op zijn pad ligt.
Moeilijk vindt immers toch de weg terug.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hilde Cornelis of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

10 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »