‘Een jonge, sterke man, de armen wijd met een spanwijdte vergelijkbaar met die van een albatros. De baby laat niet los. Haar handjes haken in zijn volle baard.’ Uren heb ik er naar gezocht. Een hele dag eraan vergooid. Tevergeefs. Het was een oude Polaroidfoto, in kleur, zo eentje met een wit retrorandje.
Delila mat zich een jurk van cytostatica aan. Op een paar maanden tijd verloor hij zijn haar, veranderden zijn woorden in een onverstaanbaar gefluister, kreeg hij een adembenemende longontsteking en werd hij een kansloze ouderling. Ik wilde gillen. Dat het anders hoorde te gaan.
De baard groeide weer. In krullend grijs, dit keer. Gisteren, dertig kilogram later maaide mijn papa het gras.
Haar is een krachtig gewas.
Kwetsbare Delila… Krachtig en ontroerend geschreven. Bijzonder ook. ❤️
Beste nelededeyne,
Alhoewel je stukje een mythisch/allegorische toon heeft, moeten feiten kloppen. Anders ontneem je het stukje elke overtuigingskracht.
“de armen wijd met een spanwijdte vergelijkbaar met die van een albatros” verhoudingsgewijs gemeten moet het wel een heel lange vent zijn. Sinds Leonardo Da Vinci en wellicht ook al darvoor weten we dat wie zijn armen strak respectievelijk naar links en recht uitstrekt en vervolgens van top middelvinger links naar top middelvinger rechts meet op de lichaamslengte van de mens in kwestie uitkomt.
Heeft een man daarom de spanwijdte van een albatros dan moet hij op enkele centimeters na 340 cm spanwijdte hebben. Dat is n.l. de spanwijdte van een albatros.
met vriendelijke groet,
Chris
Chris, je vergeet erbij te vertellen dat die 340 centimeter alleen geldt voor de allergrootste soort albatros. Wikipedia (al mag je daar niet altijd alles voor waar aannemen zonder tweede bron) meldt dat andere soorten een spanwijdte van rond de 175 centimeter hebben. Dat komt aardig overeen met de spanwijdte van iemand met gestrekte armen, lijkt mij.
Nou ja. Eigenlijk zat er een oehoe in mijn hoofd. Maar die paste niet echt.
En allegorisch, dat moet ik nog eens opzoeken. Misschien is het lof der zotheid wel iets voor mij.
Mooi Nele, het mythisch vormgeven van het verstrijken van de tijd.