‘Mag ik dat boek over Vincent van Gogh?’ vraagt Theo.
‘U doet alsof u hem persoonlijk kent,’ zegt de verkoopster.
‘Hij is verre familie van mij.’
‘Ja, en ik van de koningin,’ lacht ze.
Theo stapt weer op de fiets met het dikke boek onder zijn jas.
‘Doe het niet,’ schreeuwt hij even later tegen een man in een raar lang gewaad…
‘Rustig maar,’ zegt een ambulanceverpleger. ‘U hebt ongelooflijke mazzel gehad. De kogel is kennelijk afgeketst of heeft u gemist en het lemmet is op uw boek gestuit en afgebroken.’
Theo pakt een Gauloises en haalt zijn zware aansteker uit zijn borstzak; er zit een grote deuk in… In het boek zit een grote scheur, precies over Vincents oor.
Zo had het kunnen gaan…
Zeker Ewald. Ik kende hem vaag als buurtgenoot.
De Watergraafsmeer… Mooie buurt.
Dat was het… helaas. Een hoop veranderd, maar niet te goede.
Komt wel weer, Han. Zo gaat dat met buurten.
De Pijp was jarenlang een ‘aso-wijk’, toen heel lang een ‘yuppen-wijk’ en nu loopt het weer hard terug. Nu zijn bepaalde gedeelten van Bos en Lommer weer ‘hot’. Vijftien jaar geleden had je daar eens moeten komen.
De Watergraafsmeer is overgenomen door studenten, de ‘bakfietsgeneratie’ en BN’ers. Nogmaals, prettige jaarwisseling!
Han
Na je doorbraak ben jij ook een BN’er. Ga je je vast weer thuisvoelen. ☺ Dank je, jij ook.