De handen van haar dochter trillen.
‘Laat mij maar even.’ Voorzichtig neemt ze de ketting over en brengt de uiteinden bij elkaar in haar dochters nek. De sluiting bevindt zich precies boven de rode wijnvlek – de schaduw in de vorm van een omgekeerde traan. Ze wil haar lippen op de tere huid leggen, zachtjes kussen zoals ze vroeger deed.
‘Mam, voelde jij dat ook bij papa? Dat hij je andere helft is?’
Ze knikt, vangt haar blik op in de spiegel. ‘Alsof je hart eindelijk heel is.’ En eens, vervolgt ze in stilte, zul je je hart in je armen houden, en weet je dat haar mooiste dag jouw mooiste zal zijn.
‘Zo,’ zegt ze, ‘nu alleen je sluier nog.’


Heel mooi en teer verteld, @Janine
Prachtig stukje, kwetsbaar en echt.
Dank je, Irma 🙂
En dank je, Nel!
Teder, lief, 2 harten zijn 1 cirkel, wat een gelukzaligheid
Wow.
Mooi.
Beste Janine,
het doet pijn aan mijn vullingen in mijn oude kiezen.
Mooie compositie.
Rob.
Wat een fijne reacties…Dank!
Dit zou zo maar de beginalinea of slotalinea van een boek kunnen zijn; een romantisch getint boek als je dit als afsluiting gebruikt óf een (wie weet) tragisch eindigend verhaal als je er mee begint.
In elk geval een <3
Wie weet, Hay…;)
Gevoelig en mooi.
Heel mooi.
Ik had al wel voordat ik ‘sluier’ las door waar het naartoe ging, maar ‘haar’ was dan weer een verrassing :).
Dank Hendrike en Lousjekoesje!
(Ps, Lousjekoesje, over welke ‘haar’ heb je het…? ;))
Zuster Janine,
Ik vind het een heel mooi verhaaltje.
Die schaduw van een omgekeerde traan maakt het realistisch.
VmetdeVorK.
Dank je, VmetdeVork! 🙂
Meeste hartjes, maar geen weekwinnaar… Weet iemand hoe dat met dat karma zit?
??
Ik had het je heel graag gegund, je hebt een prachtig stukje geschreven. Het heeft iets te maken met het feit of je de hartjes krijgt van mensen met een account of bijv. vanuit je kennissenkring.
Hmm… Er is maar 1 persoon bij die ik ken.
Jammer.
Jouw stukje is mooi hoor Irma!
😉
Hee ja. Ik had het jou ook gegund, Janine.
Thanks, Lousjekoesje! :))