Zo bekeek ik onlangs een digitaal video-interview. De geïnterviewde Meneer is zelf interviewer van dit medium en wisselde van stoel om nu eens wat over zichzelf te vertellen. Hij nodigde een interviewer naar keuze uit, naar later bleek. De sympathieke Meneer vertelde openhartig over zijn drijfveren, zijn maatschappelijke status, familie- en gezinsstructuren en Twittergedrag. De interviewer richtte zich gaandeweg het gesprek op de psyche van Meneer, waarop de geïnterviewde refereerde aan eerdere gesprekken met vragensteller. Zij kenden elkaar dus. Mij bekroop een zorgwekkende duizeling. Waar kijk ik naar? Om even later te verzuchten dat Meneer zich laat interviewen door zijn behandelend psychiater. Kent U het fenomeen Droste-effect? In deze verbale vorm vergt het niet minder inspanning ons voorstellingsvermogen te ordenen.

Om verwarring te beschrijven is het zaak om die verwaaring zo precies te omschrijven, dat de lezer die verwarring voor zichzelf kan herkennen. Hier verliest de verteller zich in zijn eigen verwarring, zonder dat deze helder owrdt omschreven.
met vriendelijke groet,
Chris
beste Chris,
Ik heb de werkelijkheid beschreven. Zie http://www.cafeweltschmerz.nl Tis Erik de Vlieger met Bram Bakker. Zie mijn tweets hierover. De verwarring is een evidentie.
De laatste keer dat ik jou een hartje geef!
Grappie. Groet,
Rob.
Beste Rob,
Dat de geschetste situatie een situatie vol verwarring is, wordt wel duidelijk uit de tekst, op den duur.
Wat ik wil zeggen dat je het element verwarring juist zo klaar en helder mogelijk in het verhaal moet brengen, om die verwarring overtuigend weer te geven.
Wanneer je voor een manier van beschrijven kiest die op zich verwarrend is, geeft dat niet per se het element verwarring op herkenbare wijze weer.
Met vriendelijke groet plus hartje,
Chris
Chris,
ik stel voor dat ‘verwarring’ het nieuwe themawoord wordt.
Dank voor je reactie. Volgens mij snap jij er meer van dan ik.
Ik ga er wel over nadenken wat je nu bedoelt.
Het wordt een zondag vol verwarring.
Groet,
Rob.