Ooit dacht je dat je kon vliegen. Doch jaren later is je val onherroepelijk. Je wou zijn als Jonathan Livingstone Seagull en nieuwe werelden ontdekken. Echter, duistere werelden ontdekten jou. Dan zitten we met zijn allen naast elkaar. Je kist met je dertig jarige lichaam met nu onbeweeglijke hersenen staat voor ons. Jij, mijn broertje. Rennend zie ik ons nog paadjes maken door weilanden, hutten bouwen. Naast elkaar liggen we in het metershoge gras. Kijken omhoog.’ kijk een draak, een nieuw land, een meer. Kijk, een gouden boot.’ Blij, blij, blije kinderen. De vallei met de lelietjes van dalen lokt ons. Je kist zakt. ‘Be’ zingt Neil Diamond. ‘Sanctus, sanctus, sanctus.’ Een meeuw vliegt over.
‘Laat mij alsjeblieft niet alleen.’
« Zandmeeuw
Geverfde vogel »
« Zandmeeuw Geverfde vogel »
Communicatie, Familie, Mensen, Natuur
Blije kinderen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
12 reacties
Reageren
« Zandmeeuw Geverfde vogel »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
https://m.youtube.com/watch?v=k028-NETGOQ
Opeens voel ik mij te verdrietig & kwetsbaar en twijfel of ik dit stukje plus de muziek hier veilig kan delen.
Je kan hier alles delen. Dat mag. Knap juist. Blijf dat doen. Als het je helpt.
Dank je, Lijmstok.
Beste Mathilde,
Een aardig nostalgisch sfeerstukje. Even neigt het naar rouw, maar je buigt het tijdig richting positieve herinnering.
Eeen ding valt uit de toon, n.l. de zin: Rennend zie ik ons nog paadjes maken door weilanden, hutten bouwen. Door de prepositie van ‘rennend’ krijgt de zin onbdoeld er wat bizarre betekenis. Gewoon ‘rennend’ na ‘ik zie’ zetten, dan loopt de zin normaal.
Met vriendelijke groet,
Chris
Dag Mathilde,
Heel erg sierlijk. Vanaf ‘Kijken omhoog…’ wordt het wat mij betreft helemaal een indrukwekkend stuk. Het raakt me. Je hebt de emotie heel erg sterk vastgelegd.
Knap gedaan.
Ach Mathilde… <3
Mooi stukje, ontroerend.
Toch een paar opmerkingen:
dertigjarig is één woord.
En ik zou schrijven: Ik zie ons nog rennend paadjes maken…
@Chris,@Annemieke en @Marlies, dank voor jullie feedback/ tips.
Op dit moment type ik op mijn phone en kan niets wijzigen.
Dat ga ik morgen doen.
Die ene zin loopt inderdaad beter.
Kijken omhoog, vind ik opeens vreemd klinken. Toch wij ervoor?
Ik vind het bizar dat ik een groot verdriet en gemis in 120w wist te vangen en dat ik nu over de manier van schrijven communiceer.
🙂 dank!
Ik meende dat ik een 120w account had, doch niet.
Daarom kan ik het stukje niet rechtstreeks wijzigen en zal dat hieronder doen.
Ooit dacht je dat je kon vliegen. Doch jaren later is je val onherroepelijk. Je wou zijn als Jonathan Livingstone Seagull en nieuwe werelden ontdekken. Echter, duistere werelden ontdekten jou. Dan zitten we met zijn allen naast elkaar. Je kist met je dertigjarige lichaam met nu onbeweeglijke hersenen staat pal voor ons. Jij, mijn broertje.Ik zie ons nog rennend paadjes maken door weilanden, hutten bouwen. Naast elkaar liggen we stilletjes in het metershoge gras. We turen omhoog.’ kijk een draak, een nieuw land, een meer. KÃjk, een gouden boot.’ Blij, blij, blije kinderen. De vallei met de lelietjes van dalen lokt ons. Je kist zakt.‘Be’ zingt Neil Diamond. ‘Sanctus, sanctus, sanctus.’ Een meeuw vliegt over.
‘Laat mij alsjeblieft niet alleen.’
Beter zo?
@Frank ik vond mijn schrijverspagina terug.Ik meende dat je dan teksten kunt en mag wijzigen. Hoe werkt dat?