Schrijf mee!
« »

Familie, Fictie

Zandmeeuw

25 augustus 2015 | 120w | Janine Geerling | 4 |

Het zand is warm en zacht. Ze strijkt het glad en tekent een cirkel. Zo is het net of er niets aan de hand is, alsof ze hier hoort, hier zo alleen.
Om haar heen zijn parasols en mensen, de zingende woorden kent ze niet.
De cirkel voor haar krijgt pootjes, een snavel. Het wordt een heel erg dikke meeuw.
Een jongen rent langs. PLOF, PLOF doen zijn voeten, en ineens heeft de meeuw geen ogen meer.
Ze veegt alles weg.
Misschien is ze nu wel voor altijd verdwaald. Misschien –
“Hé, ben je dáár? Kom, we gaan.”
Haar vader draagt de grote tas, haar moeder houdt haar broertje vast. Ze lijken niet eens opgelucht.
Nu pas begint ze te huilen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Janine Geerling of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

4 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »