“Noem een prijs. Dit beeld is zo sensueel en expressief!” De kunstliefhebber raakte zowat in extase in de beeldentuin.
“Ik verkoop haar niet. Ik houd haar voor mezelf.”
“Waarom niet? Zoals de avondzon nu op haar prachtige bronzen lichaam schijnt. Pure kunst. U zou me erg gelukkig maken.”
De beeldgieter twijfelde. Op een dag zouden ze haar toch komen zoeken. Waar dan ook. Hoeveel lagen had hij wel niet over haar heen gegoten nadat hij haar gedrogeerd had? Het was uiterst precisiewerk geweest om haar schoonheid en zijn eeuwige liefde voor haar tot hun recht te laten komen. Ze mocht hem niet verlaten. Maar als hij haar nog kon bezoeken…
“Uuh … kunt u mij eerst eens vertellen waar u woont?”
« Relatief
Zoet »
« Relatief Zoet »
Fictie
Bezit
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van hendrike of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Relatief Zoet »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste Hendrike,
Horror van de bovenste plank!Perfect, zoals je in enkele zinnen de situatie van heden en verleden naast elkaar zet.
Met vriendelijke groet plus hartje,
Chris
Chris, dank je wel!
Wow, lekker luguber verhaaltje. Ik zou de gedachte van de beeldgieter niet tussen aanhalingstekens plaatsen, dat doe je alleen bij iets wat ook daadwerkelijk hardop gezegd wordt. En: U zou me ER erg gelukkig mee maken…
Irma, dank je voor je reactie. Wat betreft de enkele aanhalingstekens: ik dacht dat dat een nog wat ouderwetse manier was om een gedachtegang weer te geven. Ik kan dat nu nergens meer vinden en zie het dus overal helemaal zonder of cursief. Dat laatste vind ik er dan vaak niet goed tussen staan. Ik doe het voortaan dus ook zonder.
Je mag tegenwoordig ook enkele aanhalingstekens gebruiken voor iets dat gezegd wordt.
Wat dat betreft vind ik dubbele meer ‘sprekend’ vooral zonder dialooglabel.