Grijpgrage klauwen vingen het boek, scheurden woest het begin en eind uiteen.
Krakend spleet het verhaal open, de hoofdstukken nog warm kloppend van de opwinding na de jacht. Vlijmscherpe blikken beten zich vast in alinea’s, reten grote brokken tekst bruusk schuddend uiteen. Het boek werd zo verslonden, tot er geen zin meer bleef.
Na dit geweldadig einde daalde een stilte neer. Het duurde niet lang voor de geur van rottend verhaal zich op de wind begon te verspreiden; daar kwamen zij snuivend op af.
Gedreven door ontknoping, verzamelden ze de nog rondslingerende letters. Een achtergebleven punt, een komma, met vereende creativiteit regen ze een nieuwe zin aaneen.
De essentie van de 120 woorden vattend, leefden zij nog lang en gelukkig.
Leuk bedacht, al vind ik de afsluitende zin eerlijk gezegd nogal uit de toon vallen.