Hij verdween van de ene dag op de andere. Wat ik soms zou willen, deed hij. Weggaan.
Hij was een succesvol restauranthouder, zat in de gemeenteraad van zijn dorp en was een geliefd persoon. We hadden een goed contact en als we met elkaar spraken deden we dat altijd met een lach op ons gezicht. We deelden een passie voor poëzie en natuur.
Een tijdje geleden tijdens een bijeenkomst stond hij aan de bar, totaal onverwacht. Hij zag mij ook binnen komen. Ik rende iedereen voorbij en op hem af. Wij omhelsden elkaar. Het weerzien was innig.
Waarom hij destijds verdwenen is moet hij me nog vertellen. Kijken of die reden goed genoeg was om zelf ook even te verdwijnen.
Beste Mas, waarde vriend,
Soms schieten woorden tekort en is de waardering niet uit te drukken in hartjes. Toch heb ik er, uit waanzinnig diep respect, één aan je gegeven.
Maar misschien zeggen de tranen waarmee ik nu typ je meer. Wellicht zul je me nooit begrijpen maar geloof me dat het de enige juiste keuze was! Weggaan om gesterkt en overtuigd terug te keren. Vluchten om te verlangen naar het weerzien.
En weet je, Mas. Het weerzien was grootser dan gehoopt. Emotioneler dan gedacht. Het weerzien van een vriend als jij was weergaloos!!
Groet, Rolf van der Leest
@Rolf. Dank je voor je mooie reactie. We spreken snel weer iets af.
Broeder Mas,
Het is een heel mooi stuk.
Omdat ik je al vaker heb horen spreken hoor ik als het ware wat je schrijft.
Het schiet me ineens te binnen dat ik je nog wilde vragen om weer eens iets samen te maken.
Die vraag heb ik nu ook gesteld.
VmetdeVorK.
Bovenstaande intieme connotaties zijn mij vreemd. Warme tekst.
Rob.