Schrijf mee!
« »

Communicatie

Zijn silhouet en de roeping

7 april 2014 | 120w | SF   | 4 |

In het grijze gebied tussen fysiek tastbaar en droomland hoorde ik mijn naam achter me vallen.
De warmte in mijn rug en de verlichting op mijn pad verraadden de aanwezigheid van een waarnemer die was verworden tot participant op het moment dat hij mijn naam uitsprak.
Eenmaal omgedraaid zag ik door het felle tegenlicht slechts zijn silhouet. De vage trekken konden echter niet verhullen dat ik het zelf was die hier naar mij stond te roepen dat ik vergeten was het licht mee te dragen. In mijn haast vooruit te komen had ik zoveel achtergelaten dat het doel inmiddels ondergeschikt leek aan de reis zelf.

Vanaf daar zijn we samen verder gereisd
begonnen in niets
door vergankelijkheid
onderweg naar altijd.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van SF of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »