In het grijze gebied tussen fysiek tastbaar en droomland hoorde ik mijn naam achter me vallen.
De warmte in mijn rug en de verlichting op mijn pad verraadden de aanwezigheid van een waarnemer die was verworden tot participant op het moment dat hij mijn naam uitsprak.
Eenmaal omgedraaid zag ik door het felle tegenlicht slechts zijn silhouet. De vage trekken konden echter niet verhullen dat ik het zelf was die hier naar mij stond te roepen dat ik vergeten was het licht mee te dragen. In mijn haast vooruit te komen had ik zoveel achtergelaten dat het doel inmiddels ondergeschikt leek aan de reis zelf.
Vanaf daar zijn we samen verder gereisd
begonnen in niets
door vergankelijkheid
onderweg naar altijd.
Bijzonder en diepzinnig. Heel mooi vind ik de zin: dat ik vergeten was het licht mee te dragen.
Lekker los laten
Laat los
Je silhouet die volgt wel als een sluwe vos