Ze kon zich niet veel meer herinneren van wat er die nacht was gebeurd. Nu lag ze in een ziekenhuisbed en had ze teveel pijn om zich te bewegen. Ze had vernomen dat het tegenlicht van de andere bestuurder haar had verblind. Ze reden op een smal polderweggetje en hij had per ongeluk zijn grote licht aangezet waardoor zij waarschijnlijk de weg niet goed zag en zo de weg af was gereden.
Nu was ze in ieder geval dankbaar voor de brandweermensen die haar uit haar auto hadden geknipt, het ziekenhuispersoneel die haar hadden opgelapt en alle mensen om haar heen die haar steunde. Haar herinneringen konden misschien weer terug komen, maar ze wist niet of ze dat wel wilde.
Mooie einde…
Dankjewel Irma 🙂