De man strompelde door de woestijn. Hij mankeerde niets aan zijn benen, maar de situatie vroeg er om. De zon was bijna op haar hoogste punt. Als redding nog veel langer uitbleef, zou hij waarschijnlijk op handen en voeten verder gaan. Hij zag zichzelf al kruipen. Zijn tong, onwaarschijnlijk lang, door het zand slepend. Zover was het gelukkig nog niet. Maar hij had geen water bij zich. En geen zonnebrand. En juist vandaag was hij ook zijn zakdoek te vergeten. Hij had een paar kilometer terug wel een gebruikte tissue gevonden. Maar die was te klein om er knopen in te leggen en dus waaide het van zijn hoofd af. Dit zou nog best eens een zware dag kunnen worden.
« MSN
Klaagzang van de herfstkraai »
« MSN Klaagzang van de herfstkraai »
Fictie
Woestijn. Rond lunchtijd.
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van bartsnel of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« MSN Klaagzang van de herfstkraai »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Wat een originele locatie en stof voor een langer spannend verhaal.
Ik geniet van jouw schrijfstijl. het verwijst naar de tissue Verwijswoord klopt niet volgens mij, maar twee keer ‘die’ is niet zo mooi.
Het moet zijn “Hem mankeerde niets…”.
Erg spannend begin van een verhaal!
Jullie zijn scherp. Ja, ik zie nu een aantal slordigheidjes.
Het is weer buitengewoon knap geschreven, die lange tong, een beetje overdreven maar anders klopte het aantal woorden waarschijnlijk niet 🙂
Om te gruwelen die gebruikte tissue! Mooie setting waarin je me meesleurt en hier en daar uithaalt door naar mijn smaak iets te veel uitleg. Maar… goed en dus… <3
“Hij mankeerde niets”is overigens officieel niet fout. Maar mooi is het niet.
Inderdaad, zie OnzeTaal.