Het hemd kleefde vast, aan ribbenkast met vel.
Het troosteloze pad: vermoeidheid, verkoold zweet, droge waterdruppels.
Zijn droge mond veranderde in een glimlach.
De kraai cirkelde om zijn hoofd en landde voor hem in het stof.
‘Waarom die glimlach?’ Kraalogen onderzochten hem.
Brutaal gehip voor zijn vermoeide voeten.
‘Waarom geef je niet op?’
‘Omdat het pad omhoog leidt’
De vogel landde voor de volgende voetstap:
‘Ik kraste: maar niemand, luisterde.
Ik riep toen het nog dag was, toen de zon nog scheen.
Nu is het nacht, uitgestoken ogen, gesnoerde monden…’
De man ontweek zorgvuldig de zwarte vogel.
‘Ga mee! Vanaf de top zie je het anders.’
‘Nee!’ kraste hij.
‘Jij blijft lopen. Ik blijf roepen…
‘De roep van de herfstkraai’.
« Woestijn. Rond lunchtijd.
Ruis op de lijn »
« Woestijn. Rond lunchtijd. Ruis op de lijn »
Communicatie, Fictie, Maatschappij
Klaagzang van de herfstkraai
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Jessy of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Woestijn. Rond lunchtijd. Ruis op de lijn »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties