De landsheer probeert het geheel te overzien. Hij zoekt zijn grenzen niet op, laat staan dat hij deze wil overschrijden. Hij wordt gezien als alleenheerser. Toch ziet hij niemand als zijn onderdaan. Hij probeert lang te streven naar een egalitaire samenleving. Echter, zijn volk raakt steeds meer op zichzelf gericht. Vroeger heeft hij hun brood en spelen gegeven. Een tijdlang tot volle tevredenheid. Ieder doet alles vanuit gemeenschapszin.
Er ontstaan diverse teamsporten. Tactiek, strategie en samenwerking zijn belangrijk. Ineens steekt de individuele prestatie de kop op. De mensen worden of lui of overheersend. Dit vervalt van kwaad tot erger.
Tenslotte schrijft de vorst een wedstrijd uit om te spelen om des keizers baard.
Of het belang hiervan zal worden begrepen?

De paleizen van te veel “koningen” zijn te groot.
Schulden van het volk te hoog.
Velen op deze aarde verhongeren of verdorsten.
Krijgen lonen die niets met hun werk in verhouding staat.
(Koningen)maken te veel oorlog en koningen werken tegen elkaar en niet samen.
AMEN.
Zijn we hoog en laag niet debet aan dit alles? @ Tedeibert Klomp
Hai Levja. Een bijzonder stukje. Ik zag het gezegde ook al voorbij komen op Google. Ik weet niet waarom precies maar deze zin; ‘Hij probeert lang te streven naar een egalitaire samenleving.’ kan naar mijn bescheiden mening mooier. x
Met alle respect en weet dat ik je respecteer @Desiree dit laat ik zo.
🙂 Respect is wederzijds Levja.
Bovenstaande reactie is van Desiree. Ben even ingelogd als mijn dochter en kom er niet meer uit. Hmmm…